همیشه خدا همین است.جا میمانم.میان روزمرگی ها،چیزی شبیه اسباب کشی.میان ادمهایی که قدشان خیلی از من بلندتر است و برای دیدن صورتشان باید روی پنجه ی پا بایستم،چیزی شبیه داستان کودکی و پیشخوان بلند بقالی.جا میمانم.میان ادمهایی که تند و پرشتاب میگذرند،تنه میزنند،میاندازند و حتی به خودشان زحمت نمیدهند نگاهی بیاندازند به تو،چیزی شبیه کرمی که زیر پا له میشود.میان اظطرابهای روزانه و سرگرمی هایش گم میشوم.میان گرفتاری ها زنجیر.و روزها شاید هم ماه ها همان جا میمانم.با چشمهایی که هراس مجبورشان میکند از حدقه بیرون بزنند.و تو.تو تقریبا مطمئنی که هروقت برگردی گمشده ات را پیدا خواهی کرد.درست همان جا که جا گذاشتی اش.بر که بگردی از خوشحالی جیغ میکشم و خودم را توی بغل امنت ولو میکنم.میگذرد.یک چند وقتی.و دوباره داستان ما تکرار میشود.دوباره میان دالان نمور ترس و وحشت مینشینم و انتظارت را میکشم.اما تو.هیچ وقت به هیچ چیز مطمئن نباش.هیچ وقت.فکرش را بکن  اینبار که برگشتی پیدایم نکنی.شاید نباشم تا دوباره میان بغلت ولو شوم.شاید رفته باشم.شاید راهم را کشیده باشم به سمت افتاب.عاشق شده باشم شاید.عاشق چشمان رهگذر هر روزه.فکرش را بکن اینبار که برگردی پیش از تو بغل امن دیگری را یافته باشم.